- سکوت، يعني گفتن در نگفتن، يعني مقابله با شهوت رام نشدني حرف، يعني تمرين برگشتن به دوران جنيني و شنيدن انحصاري لالائي قلبِ مادر در تنهائي محض.

- هر سکوتي، سرشار از ناگفته ها نيست، بعضي وقت ها، سرشار از خجالتِ گفته هااست.

- موسيقي، يعني سکوت بعلاوه سکوت هاي شکسته شده ي موزون.

-سکوتِ آرام کتابخانه، يعني رعد و غرش نهفته ي تمامِ حرف هاي فشرده ي عالم،در پيش از اين.

- سکوتِ شاهد، يعني شهادتِ دروغ، موقع خواب و استراحت و تعطيلي وجدان.

- سکوتِ محکوم بي گناه، يعني بغض، آه، گريه درون.

- سکوتِ مظلوم، يعني نفريني مطلق و ابدي.

- بعضي سکوت را به رشوه اي کلان مي خرند و با سودي سرشار، به اسم حق السکوت، مي فروشند.

- سکوتِ عاشق در جفاي معشوق، يعني پاس حرمتِ عشق.

- سکوت، در خود گريه دارد ولي گريه، با خود سکوتي ندارد.

- بعضي با سکوت آنقدر دشمنند که حتي در خواب هم آنرا با پريشان گوئي مي شکنند.

-آدم، بسياري حرف ها را که مي شنود، آرزو مي کند کاش بشر گنگ و ساکت بود.

- وقتي خدا بخواهد فساد کسي را برملا کند، نعمتِ سکوت را از او سلب مي کند.

- سکوتِ قاضي، رعب آورترين سکوتِ زميني است، وقتي بداني گناهکاري.

- سکوتِ وداعِ واپسين ديدار دو دلدار، هميشه مرطوب است.

- سکوتِ يک محکوم به مرگ، پر از پشيماني لزج است.

- خيالتان آسوده، سکوتِ مرگ، سرد و منجمد است، ولي شکستني نيست.

- زير زمين خانه هاي قديمي تمام مادر بزرگ ها، سرشار از سکوتِ ترشي سير،انار خشکيده، سرکه ي انگور، عروسک ها و دوچرخه دوران بچگي است.

- بر خانه عروس، آخر شبي که به خانه بخت مي رود، در تنهائي پدر و مادرش، غمناک ترين سکوت، چنگ مي اندازد.

- غيرقابل درک ترين سکوت، متعلق به معلم ادبيات پيري است که، شاگرد قديمش رادر حال غلط خواندن گلستان سعدي از تلوزيون مي بيند.

 - آزار دهنده ترين سکوت، وقتي است که دروغ مي گوئي و مخاطبت در سکوتي سنگين،فقط نگاه مي کند.

- بعضي، بلدند با تمام وجود مدت ها ساکت باشند، حيف که زبانشان آخر همه را به باد مي دهد.

- آدم هاي ترسو، براي فرار از سکوت، با خود حرف مي زنند.

- تابلوهاي جهت نما، در خيابان و جاده ها، در سکوتي بي ادعا، عابران را راهنمائي مي کنند.

- تمام مردم جهان، با يک زبان واحد سکوت مي کنند، ولي به محض باز کردن دهان از هم فاصله مي گيرند.

- کرو لال ها، در سکوتِ محض با هم پرچانگي مي کنند.

- سکوت، خيلي خيلي خوب است، اما نه هر سکوتي.

- بعضي، قادرند تا لحظه مرگ، سکوت کنند، به شرطِ آنکه حق السکوتِ قابلي در قبالش گرفته باشند.

- در آخرت، تو را به خاطر حرفهاي نسنجيده، ممکن است مجازات کنند، ولي سکوتِ بي جايت را، هرگز نمي بخشايند.

- سکوت را با هر چيزي مي شود شکست، ولي با هر چيزي نمي توان پيوند زد.

- دفاترِ سفيد و بي خطِ نو، مثل نوارِ خام، مملو از سکوتند.

- تا کنون، هيچ مترجمي پيدا نشده که بتواند سکوت را، از زباني به زبان ديگر ترجمه کند.

- قطعاً يکي از راههاي تحمل ِزندگي، پناه بردن به سکوت است.

- آدم هاي خسيس، ممکن است بي بهانه حرف بزنند، ولي بي بها، سکوت نمي کنند.

- درست است که زبان ِخوش مار را از لانه اش بيرون مي کشد، در عوض زبان ِسرخ، سرِ سبز را به باد مي دهد، بهتر نيست، مار در لانه بماند و سر بر گردن.

دکتر علي شريعتي انسانها را به چهار دسته عمده تقسيم کرده است .

1- آناني که وقتي هستند هستند وقتي که نيستند هم نيستند ( عمده آدمها . حضورشان مبتني به فيزيک است . تنها با لمس ابعاد جسماني آنهاست که قابل فهم ميشوند . بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند )

2- آناني که وقتي هستند نيستند وقتي که نيستند هم نيستند ( مردگاني متحرک در جهان . خود فروختگاني که هويتشان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته اند . بي شخصيت اند و بي اعتبار . هرگز به چشم نمي آيند . مرده و زنده اشان يکي است )

3- آناني که وقتي هستند هستند وقتي که نيستند هم هستند ( آدمهاي معتبر و با شخصيت . کساني که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثيرشان را مي گذارند . کساني که همواره به خاطر ما مي مانند . دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم )

4- آناني که وقتي هستند نيستند وقتي که نيستند هم هستند ( شگفت انگيز ترين آدمها . در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نميتوانيم حضورشان را دريابيم . اما وقتي که از پيش ما ميروند نرم نرم آهسته آهسته درک ميکنيم . باز مي شناسيم . مي فهميم که آنان چه بودند . چه مي گفتند و چه مي خواستند . ما هميشه عاشق اين آدمها هستيم . هزار حرف داريم برايشان . اما وقتي در برابرشان قرار مي گيريم . قفل بر زبانمان مي زنند . اختيار از ما سلب ميشود . سکوت مي کنيم و غرقه در حضور آنان مست مي شويم . و درست در زماني که مي روند يادمان مي آيد که چه حرفها داشتيم و نگفتيم . شايد تعداد اينها در زندگي هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد . )

زندگي مجموعه مهماتست

مهم عشق , مهم تفكر

مهم دل و احساس و ادراك دل

مهم نگاه , مهم باور مند شدن و اعتقاد

و مهم اعتماد به آن اعتقاد

اما همانا نازكترين مهم زندگي همانا شناختن خويش است و بس

اگر مسلماني , مسلماني همين است و بس

و اگر انساني , انسانيت جز اين نيست و بس

خدا را نشناس ! خود را بشناس

كه بي خود شناسي نه تنها خدا شناس نخواهي شد

كه استاد شيطان شناسي شوي

روزها گذشت و گنجشك با خدا هيچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت " . مي ايد ، من تنها گوشي هستم كه غصه هايش را مي شنود و يگانه قلبي ام كه دردهايش را در خود نگه مي دارد و سر انجام گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست .

فرشتگان چشم به لبهايش دوختند ، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :

" با من بگو از انچه سنگيني سينه توست . گنجشك گفت " لانه كوچكي داشتم ، ارامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي كسي ام . تو همان را هم از من گرفتي . اين توفان بي موقع چه بود ؟ چه مي خواستي از لانه محقرم كجاي دنيا را گرفته بود ؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين انداز شد . فرشتگان همه سر به زير انداختند.

خدا گفت " ماري در راه لانه ات بود . خواب بودي . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند. انگاه تو از كمين مار پر گشودي . گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود.

خدا گفت " و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني ام بر خاستي.

اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود . ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت. هاي هاي گريه هايش ملكوت خدا را پر كرد.

تنها بازمانده‌ي يك كشتي شكسته به جزيره ي كوچك خالي از سكنه اي افتاد.او با دلي لرزان دعا كرد كه خدا نجاتش دهد. اگر چه روزها افق را به دنبال ياري رساني از نظر مي گذراند كسي نمي آمد.سر انجام خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره ها كلبه اي بسازد تا خود را از عوامل زيان بار محافظت كند و دارا يي هاي اندكش را در آن نگه دارد.اما روزي كه براي جستجوي غذا بيرون رفته بود به هنگام برگشتن ديد كه كلبه اش در حال سوختن است و دودي از آن به سوي آسمان ميرود.متاَسفانه بدترين اتفاق ممكن افتاده و همه چيز از دست رفته بود.از شدت خشم و اندوه در جا خشكش زد.فرياد زد: خدايا تو چطور راضي شدي با من چنين كاري بكني؟"صبح روز بعد با بوق كشتي اي كه به ساحل نزديك مي شد از خواب پريد.كشتي اي آمده بود تا نجاتش دهد. مرد خسته از نجات دهندگانش پرسيد:شما ها از كجا فهميديد من در اينجا هستم؟"آنها جواب دادند: ما متوجه علايمي كه با دود مي دادي شديم.وقتي اوضاع خراب مي شود نا اميد شدن آسان است.ولي ما نبايد دلمان را ببازيم  چون حتي در ميان درد و رنج  دست خدا در كار زندگي مان است.پس به ياد داشته باش : دفعه ي ديگر اگر كلبه ات سوخت و خاكستر شد  ممكن است دود هاي برخاسته از آن علايمي باشد كه عظمت و بزرگي خدا را به كمك مي خواند.

سپاس خداي را

چه دلپذيراست

اينکه گناهانمان پيدا نيستند

وگرنه مجبور بوديم

هر روز خودمان را پاک بشوييم

شايد هم مي بايست زير باران زندگي مي کرديم

و باز دلپذيرو نيکوست اينکه دروغهايمان

شکل مان را دگرگون نمي کنند

چون در اينصورت حتي يک لحظه همديگر را به ياد نمي آورديم

خداي رحيم ! تو را به خاطر اين همه مهرباني ات سپاس ...

                                             فدريکو گارسيا لورکا

جملات زیبا

هيچ كس جز خود ما مسئول بدبختي و خوشبختي هاي ما نيست : بودا

هر كاري را كه تصميم به انجام آن گرفتيد نصف آن را انجام داده ايد.

خونسردي بزرگ ترين صفت يك فرمانده است.

حربه ضعيفان شكايت است.

كسي كه از مرگ ميترسد از زندگي هم ميترسد.

بلند پايه ترين مردم در خرد و انديشه كسي است كه خود را از مشورت بي نياز نداند.

كسي كه رحم و محبت مي آفريند زندگي خلق ميكند.

به جاي اين كه به تاريكي لعنت بفرستيديك شمع روشن كنيد.

بهترين شكل حكمراني سلطنت بر قلوب است.

شايد ثمره كلام دلنشين را كه امروز بر زبان مي آوريد فردا بچشيد.

آن كه تواناتر است آسان تر مي بخشد.

تنها شجاعت گام نهادن در راه باعث مي شود تا راه خود را بنمايد.

داناترين مردم كسي است كه از مردم نادان فرار كند.

دل دوستان آزردن مراد دشمنان برآوردن است.

آينده را قضا و قدر مي سازد و اميد و تلاش تو آن را مي گذراند.

اگر افكار خود را پريشان رها كنيم به دنبال زشتي ها و پليدي ها مي رود.

هر سفر هزار فرسنگي با يك گام شروع مي شود.

دشوارترين قدم همان قدم اول است.

شجاعت حقيقي در غلبه بر سختي هاي زندگي است.

ناتوان ترين مردم آن كسي است كه نتواند راز خود را نگه دارد.

براي خوشبخت زيستن بايد موقعيت هاي مناسب ايجاد كنيم نه اينكه در انتظار آن باشيم.

بكوش عظمت در نگاه تو باشد نه آن چه بدان مي نگري.

براي كسي كه آهسته و پيوسته راه مي رود هيچ راهي دور نيست.

عظمت مردان بزرگ از طرز رفتارشان با مردمان كوچك آشكار مي شود.

درجه سعادت اشخاص به ميل خود آنها بستگي دارد.

انسان مانند رودخانه است هر چه عميق تر باشد آرام تر و متواضع تر است.

تقدير ارباب مردمان ترسوست و برده مردمان شجاع.

نا اميدي نخستين گامي است كه شخص به سوي گور برمي دارد.

حقيقت تلخ بهتر از دروغ شيرين است.

غرورروشن ترين نشانه بلاهت است.

مردي كه كوه را از ميان برداشت مردي بود كه شروع به برداشتن سنگريزه ها كرد.

                                      سيبي از درخت وسوسه

نامت چه بود؟ آدم

فرزندِ كي ؟ من را نيست نه مادري و نه پدري بنويس اول يتيم عالم خلقت

محل تولد؟ بهشت پاک

اينک محل سکونت؟ زمين خاک

آن چيست بر گُرده نهادي؟امانت است.

قدت؟ روزي چنان بلند که همسايه خدا ، اينک به قدر سايه بختم بروي خاک

اعضاي خانواده؟ حواي خوب و پاک، قابيل وحشتناک،هابيل زير خاک

روز تولدت؟در جمعه اي ،به گمانم روز عشق

رنگت؟ اينک فقط سياه ز شرم چنان گناه

وزنت؟نه آنچنان سبک که پَرم در هواي دوست نه آنچنان سنگين که نشينم به اين زمين

جنست؟ نيمي مرا زخاک نيمي دگر خدا

شغلت؟ در کار کشت اميد بروي خاک

شاکي تو؟ خدا

نام وکيل؟ آن هم فقط خدا

جرمت؟ يک سيب از درخت وسوسه

تنها همين؟ همين و بس

حکمت؟ تبعيد در زمين

همدمت در گناه ؟ حواي آشنا

ترسيده اي؟ کمي

زچه؟ که شوم من اسير خاک

آيا کسي به ملاقاتت آمده است؟ بلي

چه کس؟ گاهي فقط خدا

داري گلايه اي؟ ديگر گِله نه ولي...

ولي که چه؟حکمي چنين آن هم به يک گناه؟!!!!

دلتنگ گشته اي؟ زياد

براي که؟ تنها فقط خدا

آورده اي سند؟ بلي

چه؟دو قطره اشک

داري تو ضامني؟ بلي

چه کس؟ تنها  خدا

در آخرين دفاع؟ مي خوانمش چنان که اجابت کند دعا

 امروز صبح که از خواب بيدار شدي،نگاهت مي کردم؛و اميدوار بودم که با من حرف بزني،حتي براي چند کلمه،نظرم را بپرسي يا براي اتفاق خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد،از من تشکر کني.اما متوجه شدم که خيلي مشغولي،مشغول انتخاب لباسي که مي خواستي بپوشي.وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضر شوي فکر مي کردم چند دقيقه اي وقت داري که بايستي و به من بگويي:سلام؛اما تو خيلي مشغول بودي.يک بار مجبور شدي منتظر بشوي و براي مدت يک ربع کاري نداشتي جز آنکه روي يک صندلي بنشيني. بعد ديدمت که از جا پريدي.خيال کردم مي خواهي با من صحبت کني؛اما به طرف تلفن دويدي و در عوض به دوستت تلفن کردي تا از آخرين شايعات با خبر شوي. تمام روز با صبوري منتظر بودم.با اونهمه کارهاي مختلف گمان مي کنم که اصلاً وقت نداشتي با من حرف بزني.متوجه شدم قبل از نهار هي دور و برت را نگاه مي کني،شايد چون خجالت مي کشيدي که با من حرف بزني،سرت را به سوي من خم نکردي. تو به خانه رفتي و به نظر مي رسيد که هنوز خيلي کارها براي انجام دادن داري.بعد از انجام دادن چند کار،تلويزيون را روشن کردي.نمي دانم تلويزيون را دوست داري يا نه؟ در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي آن مي گذراني؛ در حالي که درباره هيچ چيز فکر نمي کني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري...باز هم صبورانه انتظارت را کشيدم و تو در حالي که تلويزيون را نگاه مي کردي،شام خوردي؛ و باز هم با من صحبت نکردي. موقع خواب...،فکر مي کنم خيلي خسته بودي. بعد از آن که به اعضاي خانواده ات شب به خير گفتي ، به رختخواب رفتي و فوراً به خواب رفتي.اشکالي ندارد.احتمالاً متوجه نشدي که من هميشه در کنارت و براي کمک به تو آماده ام. من صبورم،بيش از آنچه تو فکرش را مي کني.حتي دلم مي خواهد يادت بدهم که تو چطور با ديگران صبور باشي.من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم.منتظر يک سر تکان دادن،دعا،فکر،يا گوشه اي از قلبت که متشکر باشد. خيلي سخت است که يک مکالمه يک طرفه داشته باشي.خوب،من باز هم منتظرت هستم؛سراسر پر از عشق تو...به اميد آنکه شايد امروز کمي هم به من وقت بدهي. آيا امروز وقت داري ؟! اگر نه،عيبي ندارد،مي فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبي داشته باشي...

                                 دوست و دوستدارت:خدا

تقديم به کسي که بودنش دليله بودنم شد و اگه يه روز نباشه ديگه زندگي هم
نيست چون با بودنش زندگي معنا و هدف پيدا کرد

وقتي ميخواهم براي تو بنويسم دوست دارم از هر چه در طبيعت است کمک بگيرم از يک گل سرخ تنها در بيشه اي بي نشان از کبوتري که در ابر ها لانه دارد. از چشمه اي زلال آنقدر زلال که انسان حيفش آيد قطره اي از آن بنوشد از شاپرکي که صداي خود را صيقلي داده از پروانه اي که هر روز زيباتر ميشود از کوهي که هيچ پايي به قله اش نرسيده از دريايي که دستي کاکل موجهايش را لمس نکرده از قصه اي که هيچ گوشي آن را نشنيده و از تصويري که هيچ نقاشي آن را نکشيده است.
وقتي ميخواهم براي تو بنويسم دوست دارم از هر آنچه در کاينات است کمک بگيرم دوست دارم ستاره ها را آب کنم و به جاي جوهر در قلم بريزم تا کلمه هايم نوراني شوند. دوست دارم در خلوترين نقطه ماه بنشينم و حرف دلم را براي تو بنويسم دلم نميخواهد هيچ کس حتي فرشته هايي که در دو طرف شانه هايم زندگي مي کنند حر فهايم را بشنوند.
من تو را در همه اي کاش هايم ميبينم. تو را در همه دلواپسي ها و دلشور هايم در اشکها و شاديهاي کودکانه ام در حسرتها و آهها و در سوزو گدازهايم ميبينم من هر دري را به اميد آمدن تو باز ميکنم و هر دفتر چه اي به اميد خواندن نام تو ورق ميزنم با کلمه هاي نمي توانم حرف بزنم کاش حرفهاي ساکتم را ميشنيدي حرفهاي که در چشمهايم زندگي ميکنند. حرفهايي که هيچ گاه نتوانستم بر زبان بياورم . به آويشن و سوسن و شبنم اين حرفها سالها ست که منتظرند به تو برسند. مي خواهم برايت آسماني بسازم و خورشيدي که هيچ گاه غروب نکند مي خواهم برايت کهکشاني بسازم که هيچ فرشته اي به آنجا نرسيده باشد مي خواهم قلبم شعله اي گيرا باشد و من در پرتو آن تا روز قيامت بسوزم و تو را تما شا کنم

خداي را در درونم با زبان بي زباني توصيف مي کنم
از خداي هيچ را آرزومندم
در پناهش امنم
در کنارش آرامم
بي وقفه صدايت مي زنم تا در من همچنان بتابي
جاري مي شود اشکهايم هر گاه مي خوانمت
اميدوارم از رحمت عشقت
تکيه گاه مي خوانمت
اميد مي دانمت
و پيوسته در تار و پودم با کلاف جان مي بافمت
و در ريسمان آسماني ات که مرا به بلوغ مي رساند چنگ مي زنم
به بودن نيازي نيست چرا که هستم
من براي ابد هيچم به بودنم احتياجي نيست
زيرا مي دانم و ايمان دارم آنگاه که به نبودن مي رسم ذره اي پيوسته ام در اقيانوس وسعت بي انتهاي تو
لذت مي برم و رنج مي کشم و مي چرخم در چرخه پيوسته زندگي چرا که من مي دانم
رنج چيست و لذت يعني چه
هر دو را چون شب و روز که هرگز از هم جدا نيستند با عشق به سر مي کنم
به تو مي رسم در انتهاي اين راه بي انتها
چرا که از تو ام و جويبار وجودم به اقيانوس وجود تو مي رسد

شیمیایی

یک دست کاسه ای آب قرآن به دست دیگر  می گفت با نگاهش: برخیز جان مادر!

بگذار تا دوباره سیرت ببینم امروز شاید که از نگاهت رازی بچینم امروز

در مخمل نگاهت با من بگو چه داری شاید دلم گره خوردبا آن نگاه،آری

پاشید کاسه ای آب در امتداد راهش برکوچه هاچه ماند! زین پس فقط نگاهش

فصل شکفتنش بوداما به جنگ برخورداو نوجوانی اش را با خود به جبهه ها برد

تیروکمان به شانه با شوق مثل آرشاو ساده و صمیمی رفت و گذشت از آتش

 گفتند:شعله شعله پیچید گاز خردلبر مخمل تنش آه تاول به روی تاول

برگشت بی هیاهو مثل گذشته، خاکیآویز خانه ی اوست تنها فقط پلاکی

 هر چند روی این تخت چشم انتظار مانده ست اما برای رفتن او بی قرار مانده ست

هر روز در گلویش آواز رود جاری ستحتی هوای خانه با نام او بهاری ست

 هر روز می نویسد مشق شهادتش راباید که پاس داریم ای دوست حرمتش را

  برگرفته از  ماهنامه شاهد جوان (رحمتی )

وقتي به دنيا آمدم آنقدر جا خوردم که تا دو سال قدرت حرف زدن نداشتم

 آنگاه که.......... ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس ميکني؛ به خاطر بياور که ............... زيبايي شهاب ها از شکستن قلب ستارگان است

 پنج قانون خوشبختي را به خاطر بسپاريد قلبتان را از نفرت پاك كنيد ذهنتان را از نگراني ها دور كنيد ساده زندگي كنيد بيشتر بخشش كنيد كم تر توقع داشته باشيد

چرا به چيزي يا كسي وابسته مي‌شوي ؟ زيرا مي‌ترسي از دستش بدهي. ممكن است كسي آن را بدزدد!!! ترس تو از آن است كه آنچه را امروز داري، فردا از كف بدهي. كسي چه مي‌داند كه فردا چه در آستين دارد!!! در ساحت عشق، بايد عريان شوي. تو و معشوق بايد چنان در شور عشق غرق شويد كه از تو نشاني در تو نماند و از او نشاني در او. وقتي در عشق محو شوي، ديگر چه كسي مي‌ماند كه وابسته شود ؟ وابسته به چه كسي ؟ عاشق، در لحظه اكنون و اين جا زندگي مي‌كند . براي او فردايي وجود ندارد

تو نمي‌تواني كمتر يا بيشتر دوست بداري. زيرا عشق كميت نيست، بلكه كيفيت است. كيفيت را نمي‌توان اندازه گرفت. عشق، خاصيت دلي‌ست بي‌پيرايه و آرام كه آسمان را در خود مي‌تاباند. * عشق، رابطه نيست؛ سهيم شدن است، آب شدن است، اتحاد است. در خنكاي سايه سار عشق، تب مي‌كني. آري، عشق پديده‌اي‌ست متناقض‌نما. همه‌ي چيزهاي خوب و حقيقي دنيا متناقض نمايند.

سکوت تنها زبان دل آدمي است.گاهي که اين سکوت بدليل کم صبري مي شکند،دست ساکت مي شود ومسکوت آرزو مي کند که اي کاش ساکت مي ماند.که سکوت بسياري از محتويات دل را مخفي مي کند،وهمين شايد تنها حسن سکوت باشد و ساکنان علم بزرگترين غمشان همان سکوتشان است