خداي را در درونم با زبان بي زباني توصيف مي کنم
از خداي هيچ را آرزومندم
در پناهش امنم
در کنارش آرامم
بي وقفه صدايت مي زنم تا در من همچنان بتابي
جاري مي شود اشکهايم هر گاه مي خوانمت
اميدوارم از رحمت عشقت
تکيه گاه مي خوانمت
اميد مي دانمت
و پيوسته در تار و پودم با کلاف جان مي بافمت
و در ريسمان آسماني ات که مرا به بلوغ مي رساند چنگ مي زنم
به بودن نيازي نيست چرا که هستم
من براي ابد هيچم به بودنم احتياجي نيست
زيرا مي دانم و ايمان دارم آنگاه که به نبودن مي رسم ذره اي پيوسته ام در اقيانوس وسعت بي انتهاي تو
لذت مي برم و رنج مي کشم و مي چرخم در چرخه پيوسته زندگي چرا که من مي دانم
رنج چيست و لذت يعني چه
هر دو را چون شب و روز که هرگز از هم جدا نيستند با عشق به سر مي کنم
به تو مي رسم در انتهاي اين راه بي انتها
چرا که از تو ام و جويبار وجودم به اقيانوس وجود تو مي رسد

شیمیایی

یک دست کاسه ای آب قرآن به دست دیگر  می گفت با نگاهش: برخیز جان مادر!

بگذار تا دوباره سیرت ببینم امروز شاید که از نگاهت رازی بچینم امروز

در مخمل نگاهت با من بگو چه داری شاید دلم گره خوردبا آن نگاه،آری

پاشید کاسه ای آب در امتداد راهش برکوچه هاچه ماند! زین پس فقط نگاهش

فصل شکفتنش بوداما به جنگ برخورداو نوجوانی اش را با خود به جبهه ها برد

تیروکمان به شانه با شوق مثل آرشاو ساده و صمیمی رفت و گذشت از آتش

 گفتند:شعله شعله پیچید گاز خردلبر مخمل تنش آه تاول به روی تاول

برگشت بی هیاهو مثل گذشته، خاکیآویز خانه ی اوست تنها فقط پلاکی

 هر چند روی این تخت چشم انتظار مانده ست اما برای رفتن او بی قرار مانده ست

هر روز در گلویش آواز رود جاری ستحتی هوای خانه با نام او بهاری ست

 هر روز می نویسد مشق شهادتش راباید که پاس داریم ای دوست حرمتش را

  برگرفته از  ماهنامه شاهد جوان (رحمتی )

وقتي به دنيا آمدم آنقدر جا خوردم که تا دو سال قدرت حرف زدن نداشتم

 آنگاه که.......... ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس ميکني؛ به خاطر بياور که ............... زيبايي شهاب ها از شکستن قلب ستارگان است

 پنج قانون خوشبختي را به خاطر بسپاريد قلبتان را از نفرت پاك كنيد ذهنتان را از نگراني ها دور كنيد ساده زندگي كنيد بيشتر بخشش كنيد كم تر توقع داشته باشيد

چرا به چيزي يا كسي وابسته مي‌شوي ؟ زيرا مي‌ترسي از دستش بدهي. ممكن است كسي آن را بدزدد!!! ترس تو از آن است كه آنچه را امروز داري، فردا از كف بدهي. كسي چه مي‌داند كه فردا چه در آستين دارد!!! در ساحت عشق، بايد عريان شوي. تو و معشوق بايد چنان در شور عشق غرق شويد كه از تو نشاني در تو نماند و از او نشاني در او. وقتي در عشق محو شوي، ديگر چه كسي مي‌ماند كه وابسته شود ؟ وابسته به چه كسي ؟ عاشق، در لحظه اكنون و اين جا زندگي مي‌كند . براي او فردايي وجود ندارد

تو نمي‌تواني كمتر يا بيشتر دوست بداري. زيرا عشق كميت نيست، بلكه كيفيت است. كيفيت را نمي‌توان اندازه گرفت. عشق، خاصيت دلي‌ست بي‌پيرايه و آرام كه آسمان را در خود مي‌تاباند. * عشق، رابطه نيست؛ سهيم شدن است، آب شدن است، اتحاد است. در خنكاي سايه سار عشق، تب مي‌كني. آري، عشق پديده‌اي‌ست متناقض‌نما. همه‌ي چيزهاي خوب و حقيقي دنيا متناقض نمايند.

سکوت تنها زبان دل آدمي است.گاهي که اين سکوت بدليل کم صبري مي شکند،دست ساکت مي شود ومسکوت آرزو مي کند که اي کاش ساکت مي ماند.که سکوت بسياري از محتويات دل را مخفي مي کند،وهمين شايد تنها حسن سکوت باشد و ساکنان علم بزرگترين غمشان همان سکوتشان است