خداي را در درونم با زبان بي زباني توصيف مي کنم
از خداي هيچ را آرزومندم
در پناهش امنم
در کنارش آرامم
بي وقفه صدايت مي زنم تا در من همچنان بتابي
جاري مي شود اشکهايم هر گاه مي خوانمت
اميدوارم از رحمت عشقت
تکيه گاه مي خوانمت
اميد مي دانمت
و پيوسته در تار و پودم با کلاف جان مي بافمت
و در ريسمان آسماني ات که مرا به بلوغ مي رساند چنگ مي زنم
به بودن نيازي نيست چرا که هستم
من براي ابد هيچم به بودنم احتياجي نيست
زيرا مي دانم و ايمان دارم آنگاه که به نبودن مي رسم ذره اي پيوسته ام در اقيانوس وسعت بي انتهاي تو
لذت مي برم و رنج مي کشم و مي چرخم در چرخه پيوسته زندگي چرا که من مي دانم
رنج چيست و لذت يعني چه
هر دو را چون شب و روز که هرگز از هم جدا نيستند با عشق به سر مي کنم
به تو مي رسم در انتهاي اين راه بي انتها
چرا که از تو ام و جويبار وجودم به اقيانوس وجود تو مي رسد